Της αλυπίας η χώρα

  Κρατώ από τις αρχές του Σεπτέμβρη, της Παναγίας -τότε που γιορτάζουν οι Δέσποινες στη Χιό-  το βιβλίο που έχω στα χέρια μου από πέρυσι. "Το βιβλίο που δεν γράφτηκε" "Μνήμη" γράφει στο μότο "Στυλιανού Λεωνή".  Και στο δεύτερο μότο "Στον ποιητή Νίκο Χούλη".  Και έτσι έστησε σε δυο σελίδες τη Χιό, όπως εκείνη "είδε". Πριν κάποια χρόνια με τη Δέσποινα Τομαζάνη μιλήσαμε για τον γέροντα κύριο Στυλιανό,  παρουσιάζοντας την "Πυραμά", το βιβλίο που είχε γράψει αυτός ο σπάνιος αφηγητής  και αυτοδίδακτος λόγιος για τον τόπο του.  Την επιμέλεια εκείνης της βραδιάς στο "Ομήρειο" της Χίου είχε ο ποιητής Νίκος Χούλης. Ο κύριος Στυλιανός αναχώρησε μετά από λίγο. Η Δέσποινα τώρα.  "Όταν λέω Χίος, λέω Στυλιανός Λεωνής" έγραψε σε αυτό "Το βιβλίο που δεν γράφτηκε". Είχα λέξεις μέσα μου να πω για αυτό. Λέξεις που από μέρα σε μέρα θα τις έλεγα και δεν τις πρόλαβα. Δεν την πρόλαβα. Όμως οι λέξεις διαρρηγνύ...

  Ένα τραγούδι. Ένα ταξίδι. Ένα πέρασμα ανθρώπων οικείων και αγνώστων. Αποσυρμενων, αυλακωμενων, με το χαμόγελο ακόμα να στέκει στωικά ή να γεννιέται. Μέσα σε έναν χρόνο που ρέει ακόμα, αργά, αργοσυρτα, να ρουφήξει την ύστατη ζωή ή που τρέχει γρήγορα να πιάσει τη μπάλα. Το ταξίδι στην Κούβα για ένα τραγούδι ήταν κάτι περισσότερο και από ταξίδι και από τραγούδι. Είναι μια μαρτυρία. Που φανερώνει πόσο ο άνθρωπος είναι άνθρωπος παντού. Και έτσι ευχαριστεί κανείς τη ματιά που διασταυρώθηκε με μάτια που έπρεπε να διασωθούν και διασώθηκαν. 🌿 "Ένα κινηματογραφικό ταξίδι, τον Απρίλιο του 2025, στην Κούβα. Ένα ταξίδι που σκοπό είχε να ενώσει την μουσική με την ανθρωπολογική καταγραφή. Επίκεντρο, οι ξεχασμένες γειτονιές της Κούβας, που τόσο φιλόξενα από τα σκοτεινά υπόγεια, οι άνθρωποι άνοιξαν τα σπίτια τους. Ο λαός αυτός χρόνια τώρα προσπαθεί να ορθοποδήσει, μαχόμενος για μια δική του ελευθερία. Την ελευθερία αυτή βρήκα στα μάτια των παιδιών, αυτών που αθώα κυνηγούσαν μία μπάλα, αγνοώντας...

  Όλα τα ρημοκκλησια ας συντροφευτουν κι οι ανθρώποι  ολοι  να γινόταν να ανθίσουν. Ας είναι Ανάσταση ο.τι θα ακολουθήσει  και αν έρθει μέσα μας ας μείνει.

  Μοναχικά ενταφια σώματα σε εκκλησιές ερημων σχεδόν χωριών, ασυντροφευτα.  Οι αδειες καρέκλες συνομιλούν με το τρίξιμο της πόρτας. Ενίοτε ψιθυρίζουν πως όλο και κάποιος θα φανεί,  στο σώμα  λουλούδια -των αγρών μόνο - να αποθέσει. Κρυόβρυση Εορδαίας, Δυτική Μακεδονία  Μεγάλη Παρασκευή 2025

  "Εξάλλου για όλα τα αποφασιστικά βήματα της ζωής μας υπάρχει ένα αδιευκρίνιστο κίνητρο" W.G.SEBALD Με αφορμή -ίσως- έναν θάνατο, αυτόν του ξαδέλφου της, η Ελεάννα Βλάχου, συγγραφέας διηγημάτων με μια ιδιαίτερα παραστατική γλώσσα, κόντρα στο οικείο και στο εύπεπτο, εδώ καταδύεται στην προσωπική, οικογενειακή της ιστορία που διασχίζει τη δυτική Ελλάδα και πιάνει από την Κέρκυρα ίσαμε την αναζήτηση του ομφάλιου τόπου, τα χνάρια δηλαδή του παππού και του προπάππου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, το Βελιγράδι, τη Νίσσα, το Αρχαγγέλοβατς. Μέσα από την Οθωμανοκρατία, τους Βούλγαρους εθνικούς, την άτεγκτη Αυστρία, τον τόπο τον αλύτρωτο όπου κατοικούσαν οι Νότιοι Σλάβοι, μέσα από τον Μεσημβρινό Μοράβα, "τα οθωμανικά εδάφη προς την καρδιά της ελεύθερης Σερβίας, προς τα δάση της Τζουμάτζιας". "...έμαθα το θάνατο του Μπράνα σε ένα νοσοκομείο του Βελιγραδίου. [...] Η αντίδραση του οργανισμού μου ήταν τόσο βίαιη που έπεσα στα γόνατα πρώτα, και, με το κεφάλι μου να βαραίνει, λύγι...

  " να πηγαίνεις μπροστά, να προχωράς στη ζωή " παροιμία των Ροντεσλίς Μια νουβέλα που έρχεται από τη Ρόδο. Από την Εβραϊκή συνοικία, τη Τζουντερία, στο κάστρο, στις πύλες του. Κι ύστερα να περνά απέναντι, να φτάνει ως τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, την Χάιφα. Ή να ακολουθεί την πορεία των Ροντεσλίς της Ρόδου που αφαρπάχτηκαν δια παντός για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσω Πειραιά και από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, λίγο πριν τη λήξη του πολέμου.  Μια νουβέλα που ισορροπεί ανάμεσα στην ημερολογιακή γραφή και στην ποιητικότητα μιας αφήγησης που προχωρά staccato, με την απολύτως απαραίτητη σκευή, σα σενάριο ταινίας που δεν αποφασίστηκε να γυριστεί.  Το "Μερκάντο" της Μαρίας Μαμαλίγκα σε παρασύρει σε μια ανάγνωση όπου το τραγικό, όταν έρχεται -το ένα μετά το άλλο- καταγράφεται τόσο ελλειπτικά που ανυψώνει τη συγκίνηση ως αυτόν τον λυγμό που δεν βγαίνει. Θυμίζει ντοκιμαντέρ, μαρτυρία.  "Ελπίζω" γράφει η ίδια "οι αναγνώστες να δουν σ...