"Από τι είμαστε φτιαγμένοι" ένα ντοκιμαντέρ του Siamak Etemadi

Όταν ένας μόνο στίχος, μια σύνθεση ημιτελής ή και ολόκληρη, ένα γλυπτό ή και ένα σχέδιο απλώς με κάρβουνο 

έχει κατορθώσει αβίαστα να σε αγγίξει στο "μύχιο εγώ"

και άρα να σε μετατοπίσει ένα χιλιοστό ή και περισσότερο από αυτό που πριν ήσουν, όταν σε έχει συν-κινήσει και άρα ταρακουνήσει και "ταράξει" αυτό το αμετατόπιστο που πριν ήσουν, τότε πρέπει να είσαι ευγνώμων που συναντήθηκες μαζί του.

Και το θυμάσαι.

Και το ανακαλείς.

Και το φέρεις πάνω σου, στα πολύτιμα που σημάδεψαν και όρισαν τη ζωή σου.

Κάπως έτσι ένιωσα μέσα στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Siamak Etemadi.

Που τάραξε το βάλτο που έστεκαν οι σκέψεις μας, κουκουλωμένες, αμήχανες, ταμπουρωμένες, αδιάλλακτες ίσως,

έωλες εντέλει.

Οι σκέψεις μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στην Αναπηρία. Οι πεποιθήσεις ανθρώπων μη ανάπηρων για τους "άλλους", με την Αναπηρία.

Κάπως έτσι με "παραβίαζε" η κάθε σκηνή, ο κάθε άνθρωπος που εισερχόταν, με τα λόγια, τις παύσεις, τι σιωπές, τη δυναμική του.

Καταδεικνύοντας ο Σιαμάκ την πραγματικότητα -την αληθινή ζωή- 

και όχι το "ηρωικό" φάσμα (όπως το έχουμε πολλάκις λανσάρει)

ενός ανθρώπου με αναπηρία -και αυτό "αμοντάριστα"- τον έκανε ορατό.

Ορατό, και άρα υπαρκτό.

Με σάρκα και οστά.

Με επιθυμίες.

Πόθο. Λαχτάρα.

Δικαίωμα στο δικαίωμα για τον έρωτα. Και άρα για τη ζωή.

Η τρυφερότητα με την οποία ο φακός του Σιαμάκ άγγιξε τα σώματα, η διακριτικότητα με την οποία ανέδειξε τα βλέμματα, ο σεβασμός και η βαθιά πίστη στη γοητεία και την ιερότητα του ίδιου του σώματος, του κάθε σώματος, άφησε πάνω μας ένα αποτύπωμα που δύσκολα θα το αποχωριστούμε.

Θα τολμήσω να πω ότι μας έκανε λιγότερο αυστηρούς, ότι κατέλυσε την ανάγκη για τελειότητα που πλασάρετε απ' άκρη σ' άκρη στη δυτική υφήλιο, ότι απελευθέρωσε πολλούς από εμάς σχετικά με την "εικόνα" του εαυτού.

Ότι απενοχοποίησε την εικόνα για τον Έρωτα.

Ότι κατέλυσε με κάποιο απαλό τρόπο τη δαιμονοποίηση του ίδιου του Έρωτα.

Ότι μας έκανε "πρόσωπα".

Νιώθω ένα χιλιοστό πιο πέρα.

Και τον ευχαριστώ για αυτό.

Όπως ευχαριστώ τους ανθρώπους με τους οποίους συνοδοιπορήσαμε και η κάθε τους λέξη και σκέψη δεν ήταν "επί ματαίω". Πράγμα εξαιρετικά σπάνιο σήμερα και θαυμάσιο όταν σου συμβεί.

Τον  Βαγγέλη Καφτεράνη, Γ.Γ. της Περιφερειακής Ομοσπονδίας ΑμεΑ Δυτικής Μακεδονίας

τον Κωνσταντίνο Γεωργίου, καθηγητή του Τμήματος Εργοθεραπείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

την Ελένη Δημοπούλου, Πρόεδρο και Καλλιτεχνική διευθύντρια της Ομάδας "Εν δυνάμει"

και την Ανδριάνα Θεοχάρη, υπεύθυνη δηλαδή ψυχή της "εκστρατείας αντικτύπου"  για το "Από τι είμαστε φτιαγμένοι".

Από τι είμαστε λοιπόν φτιαγμένοι. Από την πρώτη ύλη. 

Την ίδια πρώτη ύλη είμαστε φτιαγμένοι. Από έρωτα ίσως είμαστε φτιαγμένοι.